شهدا شرمنده ايم
از خوشگذرونه پرسیدن :
دوکوهه کجاست ؟
گفت : ما بین دوتا کوه میریم اسکی به اونجا میگیم دوکوهه !!!!
از پشت کوهیه پرسیدن :
گفت: ما تابستون پشت یه کوهیم، زمستون پشت یه کوه به این جابجايي میگیم: دوکوهه !!!!
اما...........!!!
یه دوکوهه هم هست خیلی باصفاست... باید بری جنوب ایران...
از خوشگذرونه پرسیدن :
عشق چیه ؟
گفت : عشق این هفته رو سر جردن سوار کردم !!!!
پشت کوهیه گفت :
عشق من ، دختر مَش مَمَدِ !!!!
اما........!!!!
یه عشق هم هست که زن و بچتُ بسپاری دست خدا، خودت بری رو مین...
از خوشگذرونه پرسیدن :
درد چیه ؟
گفت : یه بار زنبور نیشم زد، خیلی درد داشت !!!!
پشت کوهیه گفت :
یه بار یه سنگ افتاد روپام درد داشت !!!!
اما.......!!!!
یه دردم هست، که بابات شهید بشه، تو درس بخونی بری دانشگاه،
بهت بگن دانشجوی سهمیه ای....!!!!
شهدای ما كه مثل، گلای لاله می مونند به ظاهر زمینی اما، افتخار آسمونند
می شدند عازم جبهه، همه با شور حسینی اون جوونایی كه بودند، علی اكبر خمینی
میاد از خاک شلمچه، هنوزم صدای یا رب گریه های غریبونه، ناله های نیمهی شب
حالا از سكوت فكه، دل من آتیش میگیره هر كی از قافله جا موند، گوشهی قفس میمیره
حالا مونده برای ما، خاطرات سرخ كارون ساحل خستهی اروند، خاك بیقرار مجنون
از طلائیه بخونیم، كه داره شمیم احساس اونجایی كه داره خاكش، عطر خاك كف العباس
یا بپرسیم از دوكوهه، عطر آشنای لاله یا از اون شبا كه پر بود، از نوا و اشك و ناله
پشت خاكریزا میومد، صدای نافله هاشون آب میشد حتی دل سنگ، شبا از سوز صداشون
نیمه شب با ناله هاشون، می زدند دوباره معبر پر كشیدند تا خدا از، دامن خاكی سنگر
رشك اهل آسمون بود، به خدا عشق و وفاشون بیاد مشك اباالفضل، تشنه لب قمقمه هاشون
یكی یكی پر كشیدند، تا خدا تا آسمونا جون میدادند آروم آروم، رو پای عزیز زهرا(س)
یكی با یاد رقیه، شده پر آبله پاهاش؛ داره میگه یا اباالفضل، اونكه تیر خورده به چشماش
یكی غرق خاك و خونه، یكی سر به تن نداره یه نفر تشنه لب؛ اما.. یكی هم كفن نداره
تانكا كه عبور میكرد از روی اون همه جنازه زنده میشد پیش چشمام، ماجرای نعل تازه
باغ آرزوی زینب، شد یه دشت لالهی پرپروقتی كه رفت روی نیزه، سر پر خون برادر.
شهدا شرمنده ایم.
می شدند عازم جبهه، همه با شور حسینی اون جوونایی كه بودند، علی اكبر خمینی
میاد از خاک شلمچه، هنوزم صدای یا رب گریه های غریبونه، ناله های نیمهی شب
حالا از سكوت فكه، دل من آتیش میگیره هر كی از قافله جا موند، گوشهی قفس میمیره
حالا مونده برای ما، خاطرات سرخ كارون ساحل خستهی اروند، خاك بیقرار مجنون
از طلائیه بخونیم، كه داره شمیم احساس اونجایی كه داره خاكش، عطر خاك كف العباس
یا بپرسیم از دوكوهه، عطر آشنای لاله یا از اون شبا كه پر بود، از نوا و اشك و ناله
پشت خاكریزا میومد، صدای نافله هاشون آب میشد حتی دل سنگ، شبا از سوز صداشون
نیمه شب با ناله هاشون، می زدند دوباره معبر پر كشیدند تا خدا از، دامن خاكی سنگر
رشك اهل آسمون بود، به خدا عشق و وفاشون بیاد مشك اباالفضل، تشنه لب قمقمه هاشون
یكی یكی پر كشیدند، تا خدا تا آسمونا جون میدادند آروم آروم، رو پای عزیز زهرا(س)
یكی با یاد رقیه، شده پر آبله پاهاش؛ داره میگه یا اباالفضل، اونكه تیر خورده به چشماش
یكی غرق خاك و خونه، یكی سر به تن نداره یه نفر تشنه لب؛ اما.. یكی هم كفن نداره
تانكا كه عبور میكرد از روی اون همه جنازه زنده میشد پیش چشمام، ماجرای نعل تازه
باغ آرزوی زینب، شد یه دشت لالهی پرپروقتی كه رفت روی نیزه، سر پر خون برادر.
(comment: fatemehya3.blogfa.com)
شهدا شرمنده ایم.
+ نوشته شده در سه شنبه بیست و هشتم آذر ۱۳۹۱ ساعت 12:57 توسط کمیل روشني
|
پروفايل حقير: